سیاسی

فرانسه با ادعای کمک‌رسانی، در واقع با اشغالگران همکاری می‌کند و بحران انسانی غزه را ابزاری سیاسی کرده است.

امانوئل مکرون برای جبران بحران مشروعیت داخلی و شکست‌های انتخاباتی، سیاست خارجی فعال و میانجی‌گری در بحران‌هایی مانند جنگ ایران و اسرائیل را به آخرین اهرم اقتدار خود تبدیل کرده است. اما این رویکرد بلندپروازانه در اروپا با شکاف‌های عمیق و خطر خستگی افکار عمومی روبه‌رو است و آینده سیاسی او را به قمار بزرگی…

سکوت فرانسه در قبال همکاری دانشگاهی با نهادهای صهیونیستی، هم‌دستی در جنایات و نقض آشکار تعهدات حقوق بین‌الملل است.

مراسم تشییع شصت شهید جنگ دوازده‌روزه در تهران، نمایشی از وحدت و مقاومت ایران علیه تجاوزات صهیونیستی-آمریکایی بود.

افزایش بی‌سابقه‌ی بدهی عمومی فرانسه، نگرانی‌ها درباره‌ی بحران مالی را تشدید کرده اما سناریوی قیمومیت بین‌المللی فعلاً بعید است.

با گسترش خشکسالی در فرانسه، منابع آب سطحی و زیرزمینی با تهدید روبه‌رو شده‌اند و آینده‌ای پرتنش پیش‌بینی می‌شود.

ناکامی‌های دیپلماتیک فرانسه، تلاش‌های بی‌ثمر مکرون برای مهار ایران و پیروی کورکورانه از سیاست‌های آمریکا و اسرائیل را نشان می‌دهد.

نشست ناتو در لاهه به تحمیل خواست‌های ترامپ منجر شد؛ اروپا با افزایش بودجه دفاعی و کاهش نفوذ، عقب‌نشینی کرد.

پس از شکست مذاکرات بازنشستگی، چپ فرانسه در قالب طرح عدم کفایت علیه دولت بایرو متحد شده است.

سیاست‌مداران اروپایی با خضوع در برابر ترامپ به‌دنبال حفظ روابطند، اما افکار عمومی خواستار استقلال و دفاع اروپایی است.